बार्गेन

गन्जी ढोका पछाडी खोपिएको किल्लामा झुन्ड्याएर लोग्ने भर्खर खाटमा पसारिएको थियो I छातीका रौँहरु मुसार्दै , बेलाँ बेलाँ त्याँ जमेका मयलहरु रगड्दै र त्यै मयल सूँन्ग्दै भाडा माजिरहेकी स्वास्नी तिर हेर्दै उसले कोठामा छाइराखेको सन्नाटा चिर्यो “ओई पोक्ची , सिद्देन ? चाडो गरन ! मलाई निन्द्रा नपरेर कस्तो गारो भैसको  I”   

अन्तिम गिलास पखाल्न लागेकी स्वास्नी अली ठुस्स परेको झैं देखिन्ती I लोग्नेको अगिको आग्रहमा कुनै प्रतिक्रिया नजनाई भाडा पखाली सक्केसी कोठाको बत्ति निभाएर एउटा म्याक्सी ज्यानमा उनेर उ पनी झुल पन्छाएर खाटमा पसार्री तर त्यो सानो खाटमा लोग्ने भन्दा एक हात पर र लोग्नेलाई आफ्नो नितम्बको भाग देखाएर र सुरु हुन्छ बार्गेनको कथा I

मेरो गाउँ

टालियो मूल

मानिस काकाकुल

मरभुमी झैं

चिसा ओछ्यान

बाँझा खेतका गरा

सारै उजाड

फोटो ब्लग २ : तारुका - ८ , आँखातरे

भावनामा बहकिएर यो फोटो ब्लगको शिर्षक “मेरो प्यारो तारुका” राखम झैँ लाथ्यो तर त्यो चाहना पलाएको केहि मिनेट हुन नपाउँदै मैले तुरुन्त त्यसो गर्दा ती शब्दहरुले न्याय नपाउने ठाने I

 सिद्धिचरण श्रेष्ठले आफ्नो जन्मथलो ओखलढुंगा छाडेर जान पर्दा आफ्नो मातृथलो प्रति समर्पण गर्दै सम्झनाका कुइनेटाहरुले भरिएका “मेरो प्यारो ओखलढुंगा” कविता लेखे I तारुका मेरो नि जन्मथलो हो तर म बच्चै छंदा मेरो बुवा आमा संग पहिले रशुवा र त्यस पछी काठमान्डू आइपुगें I अहिले हाम्रो परिवार काठमान्डूमा दुखजिलो गरेर एउटा सानो झुपडी बनाएर काठमान्डूमै बस्ने गरेको छ Iत्यसैले त बेला मौकाँ आफ्नो जन्मथलो तारुका जहाँको मूल घरभित्रको (जुन अहिले पनी छ) अगेनाको छेउ मेरो नाल गाडिएको छ रे, आएको बेलाँ म यसरी भाबुक हुने गर्छु I तर यो खोक्रो भावुकता हो I हुनत अहिले सम्म पनि कसैले मलाई आफ्नो स्थायी ठेगाना सोध्दा तारुका नुवाकोट नै भन्ने गर्छु तर के तेत्ति हो मेरो जन्मथलो प्रतिको मेरो कर्तब्य ?

बा २ ख १८६४

ऊ त्यो तल्याडको टाएर छेउको  पात्र हुन केसप अंकल 

एक पिलेट चाकै पोल्ने पीरो चाउमिन र आधी मग चिसो पानी पेटमा घुल्न थालेको ५ मिनेट जति भएको थियो होला , म आङ तन्काउदै यता उति नजर डुलाम्दै थें I एक नजर त्यो त्रिशुली बगरको एक छेऊ तिर मान्छे गुजुम्म परेर उब्या देखें ! नेपाली न परें , मान्छ्या हुल देखेसी हेर्न जान रहर पलाइगो I नजिकीदै गर्दा गीतको शूटिंग झैं देखिन्त्यो | हिरुनी अली उत्तेजक खालको लुगा लाएर कम्मर हल्लाउदै गर्या तातो दृश्य तेतै नजिक गएसी देखें I

रत्नपार्क ...

तस्बिर गुगलको सम्पती हो 

रन्डीपार्क, बेरोजगारपार्क , चटकनगरी आदी इत्यादी जे सुकै भन्नुस सबैले चिन्ने भाषामा यसलाई रत्नपार्क भनिन्छ I यो ठाउँ कसले किन के प्रायोजनलाई बनायो भन्ने जिज्ञासा मेरो मनमा कैले पलाएन तर यो ठाउँले मलाई तिरी नसक्नु गुन लाएकोछ I मेरो जागीर खाने अड्डा पनि यहि हो , खाजा खाने चमेना पनि यहि हो र मनोरन्जन लिने थलो नि यहि हो I

ओहो !!!

तस्बिर गुगलको सम्पती हो 

ओहो !

मलाई बिदेस जानुच  

बन्दकी राख्या खोर्या निखन्नुच

कान्छीको ब्याँ लाया रिन तिरी भ्याउनुच

भत्क्या गोठलाई टेको दिनुच

घराँ एउडी लाउरी भुइसी किन्नुच

आमाबालाई चारधाम घुमाउन लानुच

आफ्निलाई नौगेडीको जोडजाड गर्नुच

हो ! मलाइ त पैसो कमाउन बिदेस पो जानुच

बाध्यता...

तस्बीर गुगलको सम्पती हो 

तिम्रो मायाको परिभाषा

तिमी संगै राख

तिमीले सजाएका संसार

तिमी संगै राख

म अटाउदिन तिम्रो चाहानामा

बाध्याताले मलाइ जताततै खाछ

तिम्रो चोखो माया तिमी संगै राख

तिमीले छाडेपछी

तस्बीर गुगलको सम्पती हो 

तिमीले छाडेपछी

सुन्दरतामा पनि कुटिलता लुकेको देख्छु

विश्वासमा पनि फाइदा नाचेको देख्छु

तिमीले दिएका आश्वासनका स्तम्भहरु    

अन्धालाई ऐना दान दिएझैँ भाछ 

“पल्लो ढोकाको प्वाल”

चिसोले कठ्यांग्रिएको बिरक्त लाग्दो फोहोर कोठा , कोठाको एउटा कुना ,त्यसमा अडेस लागेको एउटो चार खुट्टे खाट र त्यसमाथी भर्खरै पल्टेको एउटा पात्र I

कति यादहरु .....

कति यादहरु चुरोटको खिल्लिमा उडाएँ ।

कति यादहरु मदिराको बोत्तलमा रित्त्याएँ ।।

स्व-बलात्कार

"राखिस?”

“दुईटा?”

“काँडेदार वाला?" सम्झन कर लगाउदै थियो दिपक निर्मललाई । 

निर्मल उत्तर खोज्न आफ्नो पर्स चाल्न थाल्यो । पर्सको बाहिर पट्टि १२ बर्ष अगाडी हराएकी उसकी दिदी "निर्मला"को हाँसीरहेको  फोटो टास्सीएको थियो । एक निमेष त्यस फोटोलाई खर्चेर उसले पर्स भित्रको खोचमा आफ्नो औला छिरायो जहाँ हिजै राति मात्र उसैले किनेको र अहिले खोजिरहेको उत्तर चेप्पिएको थियो । उसले दारी खौरीरहेको दिपकलाई एक पटक नियाल्यो तर आफुले भर्खर भेट्टाएको उत्तर सुनाउन आवश्यक ठानेन ।

कुकुर,धनी अनि गरिब

जाबो एउटा नाथे
गुहु खाने
कुकुर जस्तो पशुले
"धनी" र "गरिब" कसरि छुट्टयाउँछ ?
सायद गन्धले
नत्र किन ?