मांसाहारीदेखि साहाकारी

कुनै बेला तेस्तो पनि थियो जब मासु भनेसी चितुवा जस्तो खाइन्थ्यो |
माघे संक्रान्तिको अवसर पारेर तारुका गइएको थिइयो | गोरु जुदाउने दिन भोली थियो भन्नाले यो घटना पुष मशान्तको हो |

गाउँ सानो भाको हुनाले कम चहलपहल थियो | हाम्रो गाउँतिर मासु खानलाई कि त दशैं नै कुर्न पर्थ्यो कि त माघे संक्रान्ति | फुपु दिदीले जेठा बालाई गोडा पाचै सय रुपे दिएर मासु ल्याउन अराउनुभो | बुढाबा पनि केहि समयमा मासु लिएर आइपुग्नुभो | मासु भनेसी बुढालाई नि अत्ति मन पर्ने रेछ | दिदीले पलास्टिकबाट मासु झिकाल्दै ‘मुर्दारहरुले सोझोलाई पाएर बोसै बोसो भाको भाग पठाएछन’ भन्दै एकछिन मुर्मुरिन थाल्नुभो |

साँझ आफु नखाने भएनी सारै रहर लाग्दो गरेर मासु पकाईदिनुभो हामी २ बाउ छोरालाई | मैले पनि बाख्रा चराएर आएर केहि खाजा खाथिन | साबिक भन्दा  त्यस दिन हाम्रो भान्छा अलि चाडै भाथ्यो | बा र म मासु हसुर्दै थियौं ,दिदीले आफुलाई चैं गुन्द्रुक उमाल्नुभारेछ |

खादैं जादाँ एक कचौराजति मासु बढि हुने देखियो |  मेरो भुडीमा हावा छिर्ने ठाउँ नि थेन र बा पनि थप्न नसक्ने कुरो गर्दै हुनुहुन्थ्यो |

‘किश्ने , बुत्त्याउन पर्छ है एती मासु त’,दिदि भन्दै हुनुहुन्थ्यो |

एल्ले नि बल गर्छ अलिकति भन्दै मलाई पनि संकेत गर्दै हुनुहुन्थ्यो |

‘दाल भात भए त कुडों मा हाल्दे भैंसीले भोलि बिहान खाइहाल्थ्यो, मासु खादैन तेसैले तिमीहरुले फाल्न पाउन्नौ |’

अब आपत पर्यो | नखाउ दिदि रिसाउने , खाऊ पेटा हाल्ने ठाउँ छैन |

‘लु ल्याउनु दिदि मलाई अलिकति जे पर्छ पर्छ भन्दै थाल अगी सारे’, मैले | मलाई राख्ने बित्तिकै बाकीं जति बाकोमा खनाईदिनुभो |

‘खानै मन छैन, तेसै हाल्देर हुन्छ’ भन्दै बुढा एकछिन गन्गनाए |

 चुठ्न जान नि मलाई एती गारो भो कि त्यो रात | चुठीओरि म खाट तिर हानिए निदाउन | मासु मासु बीच भित्र ठाउँको लागि झगडा पर्या भएर होला मलाई बाहिर अप्ठ्यारो महसुस हुदैथ्यो |

खै धादिंग एफ एम मा नाटक आउदैथ्यो क्यारे , कुन बेला कुन बेला म निदाएछु | 

 पेट कराउदैरेछ झल्यास्स बिउझिंदा | कुन्तुरे बत्ति छाम्छाम छुम्छूम गर्दै खोजे र लागे पाइखानातिर | कहिले बस्ला भनेर पर्खिरारैछन कि क्या हो , उच्च गतिमा तल माथि दुवै छिद्रबाट  झाडा पखाला बगे | यो कार्य त्यो रात भर ४ चोटी सम्म चल्यो र चौथौ चोटीको अन्त्यमा मैले अब बाट मासु नखाने प्रतिज्ञा गरे |